مفروش ایران توافق آمریکا دونالد ترامپ

مفروش: ایران توافق آمریکا دونالد ترامپ ریاست جمهوری اخبار سیاست خارجی

گت بلاگز اخبار اجتماعی های پایتخت کشور عزیزمان ایران ، کفترباز&quot، گزارش خواندنی از &quot

«بابا و بابابزرگم کفترباز بودن. بابام کفتر شهرستونی داشت. از اون نژاد اصیل زردا؛ از قدیم گفتن کفتربازی تو خون آدمه، راست گفتن؛ پریروز رفتم خونه دیدم پسرکوچیکم

های پایتخت کشور عزیزمان ایران ، کفترباز&quot، گزارش خواندنی از &quot

گزارش خواندنی از "کفترباز"های تهران

عبارات مهم : آسمان

«بابا و بابابزرگم کفترباز بودن. بابام کفتر شهرستونی داشت. از اون نژاد اصیل زردا؛ از قدیم گفتن کفتربازی تو خون آدمه، راست گفتن؛ پریروز رفتم خونه دیدم پسرکوچیکم نیست. مادرش گفت رفته اوج پشت بوم، نگو ناقلا رفته پی یکی از کفتر قیمتی های همسایه. جلدی رفتم دنبالش. فسقلی سه چار تا پشت بوم یه نفس دنبال کفتره دویده بود تا بگیرتش. درب و داغون و خسته نشسته بود گوشه پشت بوم، همه صورتش زیرآفتاب سوخته بود.

های پایتخت کشور عزیزمان ایران ، کفترباز&quot، گزارش خواندنی از &quot

پرسیدم: «چیه بابا؟» زد به کوچه علی چپ و گفت: «اونجا رو نگا… یه کفترچاهیه!»

(غش غش مي خندد) «ورپريده داشت منو سياه مي كرد. نگو كفتره هي ميومده پايين، اينم مي خواسته بگيرتش نمي تونسته. براش كفتر رو از رو پشت بوم گرفتم و گذاشتم جلو چشماش. گفتم: «اين كفتر چاهيه؟» خنديد، هيچي نگفت. همون موقع زنگ زدم به صاحاب كفتره اومد بردش، عصري رفته بود واسه مادرش قاطي كرده بود كه «چرا بابا اون كفتره رو داده بردن؟»

«بابا و بابابزرگم کفترباز بودن. بابام کفتر شهرستونی داشت. از اون نژاد اصیل زردا؛ از قدیم گفتن کفتربازی تو خون آدمه، راست گفتن؛ پریروز رفتم خونه دیدم پسرکوچیکم

عباس آقا مي خندد و بعد از مكثي طولاني رو به آسمان و كفترهايش مي گويد: « كفتربازي تو خونشه، عين باباش. لامصب يه جور اعتياده؛ اعتياد به مواد در مقابلش صفره، من ٢٣ سال اعتياد به مواد داشتم، ٣٠ سال هم با كفتر زندگي كردم؛ ماه رمضون امسال سيزده سال و سه ماه و هفده روزه كه پاك موادم… ٩ سال هم پاك سيگار، ولي علاقه كفتربازي از خونم نمي ره كه نمي ره. »

زلزله سفيد روي پشت بام

بچه هاي منطقه شرق پایتخت کشور عزیزمان ایران «عباس كفترباز» را مي شناسند و «حاج عباس» صدايش مي كنند. پشت بام حاج عباس پر از قفس هست. قفس هايي پر از كبوترهاي رنگي كه بال هاي هر كدام ارزش را رنگ آميزي كرده اند. قرمز، آبي، سبز و زرد. اين رنگ ها براي اين است كه وقتي روي هوا هستند قابل شناسايي باشند. يك قفس بزرگ كه از بقيه شلوغ تر است و صداي كبوترها از داخلش يك لحظه هم قطع نمي شود مال كبوترهاي ماده است.

های پایتخت کشور عزیزمان ایران ، کفترباز&quot، گزارش خواندنی از &quot

اين كبوترها هيچ وقت براي پرواز در آسمان تمرين داده نمي شوند و براي جفتگيري با ماده ها هميشه داخل قفس مي مانند. حاج عباس كلاه حصيري اش را برسر گذاشته و به قول خودش كفترهايش را هم پرانده و حالا كه ظهر است به انتظارشان نشسته. ساعت ٤ صبح، وقت گرگ و ميش هوا در اين پشت بام زلزله اي اتفاق مي افتد. قفس ٦٠٠تايي كبوترها باز مي شود و صداي بال بال زدن و برخوردشان به هم مي پيچد. پايه هاي قفس هاي آهني تكان مي خورد و از دل زمين و آسمان كبوتر مي جوشد. زلزله سفيد با خروج آخرين دانه كبوتر از قفس آرام مي گيرد. لكه هاي سفيدرنگ بر تن آسمان دودگرفته پایتخت کشور عزیزمان ایران كم كم محو مي شود و اثري از هجرت كوتاه مدت ارزش باقي نمي ماند. اين تلاش براي رهايي هر روز صبح تكرار مي شود و عصرها دوباره به اسارت در قفس مي رسد.»

عباس آقا روبه آسمان نشسته و هرازگاهي چوب دستي اش را رو به آسمان تكان مي دهد و با گفتن «بيا بيا» كبوترها را به سوي لانه ارزش هدايت مي كند. در دو طرف پشت بام قفس هاي نر و ماده را از هم جدا كرده و كفترهاي مريض را در قفسي جداگانه گذاشته اند. روي در قفس ها را هم با شماره علامتگذاري كرده اند تا تعدادش يا نژادشان با هم اشتباه نشود.

«بابا و بابابزرگم کفترباز بودن. بابام کفتر شهرستونی داشت. از اون نژاد اصیل زردا؛ از قدیم گفتن کفتربازی تو خون آدمه، راست گفتن؛ پریروز رفتم خونه دیدم پسرکوچیکم

عباس آقا زبان اين كفترها را مي داند و با هر كدام كه حرف مي زند نگاهش مي كنند. مي گويد: «باهاشون حرف مي زنم، اگر زن باشه مي گم خانومي، اگه مرد باشد مي گويم آقايي، كفترا خيلي مي فهمن. يعني باهوشن…»

قفس واسه اينا حصار نيست

عباس آقا همانطور كه روي چارپايه چوبي نشسته زير لب قربان صدقه كفترهايش مي رود و با چوب دستي آنها كه از آسمان به زمين نشسته اند را به سمت قفس هاي

های پایتخت کشور عزیزمان ایران ، کفترباز&quot، گزارش خواندنی از &quot

فلزي ارزش هدايت مي كند. قفس ها از نزديك ساختمان طراحي پيچيده اي دارند طوري كه با حركت يك اهرم راحت همگي با هم باز و بسته مي شوند. كفترها يكي يكي از داخل قفس با چشم هاي ريز صاحب ارزش را تماشا مي كنند كه با حالتي سرمستي آميخته با علاقه و غرور نگاه ارزش مي كند. عباس آقا امپراتوري كفترهايش روي پشت بام را تماشا مي كند و در دلش به قدرت نهفته ميان بال و پرهاي كفترهايش مي بالد. «چند وقت پيش يه تيكه كوچيك از گوشه قفس رو سوراخ كردم و راهشونو باز گذاشتم ولي هيچ كدوم فرار نكردند. مي دوني چيه؟ قفس واسه اينا حصار نيست» خوشحال است و اين را با افتخار مي گويد. انگار كه كبوترها با زبان بي زباني سرسپردگي ارزش را اعلام كنند و از داشتن چنين صاحب و مربي اي به خود ببالند.

آب و دون كفترها مهم تر از شام شب آدم ها

«يه موقع هايي تو خونه نون واسه خوردن نداشتيم ولي گندم و ارزن و قره ماش كفترها سرجاش بود. بچم گشنه بود، ولي بايد دون و آب كفترا رو آماده مي كردم، خانومم صد دفعه تا حالا بهم گفته ول كن اينها رو! چه ارزشي داره… ولي علاقه كه اين چيزا سرش نمي شه. اون وقتا كه دستم خيلي تنگ بود نيسان مي آمد دو تن بار ارزن خالي مي كرد و مي رفت، ننم خيال مي كرد واسه خونه برنج خريدم. ولی تو خونه نون هم واسه خوردن پيدا نمي شد. همين چند روز پيش واسه ارزن و قره ماش كفترها دو ميليون و پانصد هزار تومن دادم. تازه اين فقط واسه دوماهه. اونم با ارزن كيلويي ٣هزار و پونصدتومن.» عباس آقا از اينكه سال ها پيش اعتيادش را ترك كرده خوشحال است و هر روز پيروزي خودش را براي خودش تكرار مي كند. «راستش خانومم دخترداييم بود و ريز و درشت زندگيم رو مي دونست؛ مي دونست عمل دارم، قاچاق فروشم، ولی يه كاري كرد كه بعد از ازدواج مواد رو ترك كنم.»

عباس ميرزايي به اينجاي داستان زندگي اش كه مي رسد صورت اش جدي تر مي شود. خشمي آميخته به مهرباني ميان صورتش مي دود و تند و قاطع مي گويد: «هر كي جاي اون بود طاقت نمي آورد با من ادامه بده. جيگر داشت كه من رو ترك داد. عاشقم بود.» ته دلش را جست وجو كني زندگي بدون كفترها را امن تر و آرام تر مي داند ولی وقتي پاي عشقش به كبوترها را كه وسط مي آيد چيزي قانع كننده تر از آن وجود ندارد. دستي به سبيل هاي مشكي تابدارش مي كشد و در روياهاي دور و دست نيافتني آسماني را تصور مي كند كه ميلياردها كفتر در قلمرو امپراتوري پهناورش بال مي زنند و وقتش كه مي رسد مطيع و خسته و تشنه به لانه برمي گردند. عباس آقا آخر و سرانجام كفتربازي را در سه جمله تعريف مي كند. «زن طلاق، فرزند گداخونه، خودم مسافرخونه…»

توهم شيشه اي كفترهاي سفيدرنگ

با نزديك شدن عصر احمد و عبدي دو يار و رفيق پايه

عباس آقا از راه مي رسند و بعد از سلام و عليك چشم به آسمان و كبوترها مي دوزند. آمار پرنده هاي رفته و برگشته در اندك زماني ميان ارزش رد و بدل مي شود.

اينجا اثري از بوي بد پرنده و فضله نيست. عبدي در تميز كردن قفس كفترها كمك مي كند و براي اين كار روزي ٥٠ هزارتومان مزد مي گيرد. سه نفري پاي بساط تر و تميز چاي عباس آقا مي نشينند. عبدي چاي دم كشيده در قوري چيني كوچك روي سماور برقي را در استكان هاي شيشه اي كه از تميزي برق مي زند مي ريزد.

همچنان كه پشت سر هم نفس نفس مي زند و دست هايش مي لرزد، مي گويد: «اين عباس آقا كارش خيلي درسته. ببين همه چي چقدر تميزه. شما بيا پشت بوم بعضي از اين كفتربازها رو ببين، بوي كثافت خفته ات مي كنه.» عباس آقا مي خندد: «راستش منم از وقتي ترك كردم اين جوري شدم. آدم معتاد نمي فهمه زندگي چيه» عبدي موهاي جوگندمي جلوي سرش ريخته و پيراهن راه راه چركتابي به تن دارد. خودش مي گويد چون صبح هاي سریع نمي تواند از خواب بيدار شود او را سر هيچ كاري نگه نداشته اند. از همان جايي كه نشسته با دست پشت بام منزل ارزش را نشان مي دهد و مي گويد: «اونجا رو مي بيني؟ يه كنج شيشه ايه… اون كفترا تو توهم شيشه ان…» اين را كه مي گويد و بلند قهقهه مي زند.

نورچشمي هاي سرعت بالا

كنار پشت بام فضاي آلاچيق مانندي وجود دارد كه بساط چاي و شيريني و ميوه راه انداخته اند. پشته رختخواب هايي كه روي آن را با چادر شب پوشانده اند، مي گويد كه اينجا خلوتگاه شبانه حاج عباس و كفترهايش هست. زير نور ماه و ستاره ها رختخوابش را پهن مي كند و سرش را روي بالش مي گذارد و يكي يكي صداي ارزش مي كند، نازشان را مي كشد و آنها دسته جمعي جوابش را مي دهند.

عباس آقا ٤ تا كبوتر نورچشمي دارد كه در قفسي جداگانه از آنها نگهداري مي كند. كبوترهايي كه در روز چيزي نزديك به ١٠ ساعت يا بيشتر را بي وقفه در آسمان مي پرند و در مسابقه های روسفيدش مي كنند. حرف كبوترهاي تنبل كه مي شود به زمين نگاه مي كند و چوب دستي اش را به سمت يكي از قفس ها مي گيرد. كبوترهاي تنبل انگار داستان را حدس زده اند، نگاهش مي كنند و تند تند سرشان را مي چرخانند و به روي خودشان نمي آورند. «كفترهاي مفت خور هميشه گشنه و تشنه ان، هرجا براشون آب و دون بذاري ميان همون جا.» اخم هايش را به هم مي كشد و چوب دستي را چند بار محكم به زمين مي كوبد: «اينقدر بهشون دون نمي دهم تا جونشون دربياد» به كبوترهايي كه چشم به چشم نگاهش مي كنند با فرياد مي گويد: «راستي! بدقلقي كنين كتكتون مي زنما! من اينجا زير آفتاب بمونم كه شما بياين اذيتم كنين. نميشه كه!»

دست به ريش هاي سياه و سفيدش مي كشد و سبيل هاي تابيده اش را دوباره تاب مي دهد. با چوب دست اش چند قدم برمي دارد و مي گويد: «كفترباز جماعت عشقبازه… عشقبازي هم چند تا مدل داره. بعضي ها تو عشقشون غل وغش دارن. دنبال غريب گرفتن كفتر مردمن» داغ دلش از كفترهايي كه يك روز صبح پرواز كرده اند و ديگر برنگشته اند تازه شده است و مي سوزد. آه مي كشد: «بعضي ها توي دم كفترهاشون شماره تلفن هاشون رو مي زارن كه اگه كفترشون جايي رفت طرف تماس بگيرد و كفتر را برگرداند. ما زنگ مي زنيم و كبوتر را بعد مي ديم ولی خيلي ها زنگ نمي زنن»

كفتربازي با اسكايپ

عبدي ٥٠ كفتر در منزل دارد و مي گويد: « من هيچ وقت خودم را كفترباز نمي دانم و بيشتر كفتردوستم. شايد يك روزي هم حرفه اي شدم و كبوترهايم زياد شدند. چشم هايش را تنگ مي كند با خودش زمزمه مي كند:

« اين علاقه كبوتر از كجا مياد؟» بعد از اندكي مكث خودش جواب خودش را مي دهد: «كبوتربازها همين كه جوجه اي را بزرگ مي كنند و جفت مي زنند مهرش بر دل ارزش مي نشيند. انگار يك جور حس مادري سراغ ارزش مي آيد. جوجه كفترها مسيرهاي آسمان را بلد نيستند و همين كه پرواز كردن را ياد مي گيرند مي روند و پشت سرشان را هم نگاه نمي كنند. به خاطر همين كفتربازها پرهاي جوجه كبوترها را به هم سنجاق مي زنند تا وقتي به قول معروف راه و چاه را ياد گرفتند پرواز نكنند و بروند. اين دقيقا همان كاري است كه با يك نوزاد انجام مي دهند تا كم كم بزرگ شود و بتواند روي پاي خودش بايستد. كبوتربازها از غذاي كفترهايي كه اضافه وزن دارند كم مي كنند و به غذاي كم وزن ها اضافه مي كنند. كبوتر عشقي است كه با حرف و بيان قابل گفتن نيست. تا بهش آب و دون ندي و باهاش بازي نكني اسيرش نمي شي.»

احمد حرف هاي عبدي را مي شنود و اين طور جوابش را مي دهد: «مادرانش مي دوني چي ميشه؟ وقتي خدا به مادري، فرزندي مي ده، اون مادر همه كارهاي فرزند را با علاقه انجام مي دهد. كفتر هم دقيقا مثل همين هست. البته كفتربازي واسه آدم شغل نميشه كه… قاعده اش اينه كه همه كفتربازها شغل ديگه اي هم داشته باشن. اين حاج عباس تو كار خريد و فروش ملكه. ماشالا وضعش هم خوبه… تمام كفتربازهاي حرفه اي خيلي پولدارن، اصلا كفتر بازي از قديم مال ارباب ها و شاه ها بوده، يه آقا شهرام بود تو كرج هوا مي كرد. الان رفته امريكا… تريلياردره… فقط ماهي سه ميليون پول كارگر مي ده. از تو امريكا اينترنت وصل كرده به يه تلويزيون بزرگ صبح تا غروب كفترهاشو تماشا مي كنه. دندونپزشك خودم هم تو نياورون كفتربازه حرفه ايه.»

بازگشت غرورآميز سفركرده ها

ساعت نزديك ٤بعدازظهر است وكبوترهايي كه از اين ساعت به بعد مي آيند، ارزشمندتر هستند. عباس آقا دانه دانه كفترهاي از راه رسيده را با دست مي گيرد نوازش ارزش مي كند و براي ارزش دانه مي پاشد. مي گويد: «اصل كفتربازي مال تهروني هاست. نژادهاي هر شهري با هم تفاوت داره. نژاد كفترهاي كاشان كاكلي هست. گرماي كاشان با پایتخت کشور عزیزمان ایران يكي نيست به خاطر همين نژاد كفترهايش هم با همديگر تفاوت داره. ولی اصل كبوتربازي مال تهرونه» اين را طوري مي گويد كه انگار عقبه اش جنگي است كه بر سر اصالت كبوتربازهاي شهرهاي متفاوت درمي گيرد. عباس آقا لبخندي از ته دل مي زند و رو به احمد مي گويد: «احمد اين خال پيس مون كه دو روز پيش رفته بود گرسنه و تشنه برگشت.»

ورود زن ها به محوطه پشت بام ممنوع!

عباس آقا به هيچ زن و دختري اجازه ورود به پشت بام منزل اش را نمي دهد. حتي دختربچه ها هم در سيطره فرمانروايي كبوترهايش جايي ندارند و حق ندارند براي تماشا هم كه شده است پا به حريمش بگذارند. «نه، نه اينجا جاي خانوم نيست. حتي خانوم دوست مون هم خواست بياد نذاشتم. اصلا راه نداره… راستي يك خانمي است تو خيابان وليعصر كفتربازي مي كنه. ٣٠ دفعه رفتم در خونش باهاش رفيق شم راه نمي ده. ٣٠ بارها… خيلي زن خوبيه!»

عبدي رفيق عباس آقا اعتقادات مذهبي محكمي دارد و در شب هاي ماه رمضان با جوان هاي محل مراسم هاي مختلفي را اجرا مي كند. «كفتربازها دعاي مخصوصي دارند كه براي جفت زدن كبوترها خوانده مي شود. كبوتربازهاي تازه كار معمولا سراغ آنها مي روند و به دعا خواندن آنها براي جفت زدن اعتقاد دارند» رنگ بال هاي كبوترهاي نورچشمي عباس آقا قرمز هست. معمولا در هر محل ٤ تا كفترباز حرفه اي هستند كه هر كدام يكي از رنگ هاي اصلي را به كفترهاي ارزش مي زنند تا از دور شناسايي شوند.

آسيدمصطفي هنوز زنده است

عبدي كه دعواهاي بسيار وحشتناكي را در مسابقه های كفتربازي ديده و از آسيدمصطفي هايي مي گويد كه بي سروصدا قرباني طوقي هاي ارزش شده است اند. مي گويد: «گاهي بر سر كفترها بكش بكش راه مي افتد. چشم و گوش قديمي هاي منطقه سبلان (نظام آباد) پر از نقل چنين داستان هايي هست. كبوتري گم مي شود و صاحبش به چندين نفر مظنون مي شود و مدت ها به دنبال پيدا كردن سارق كبوترش مي گردد و بعد از مدتي او را به قتل مي رساند.»

يك كاميون آدم براي جمع كردن كبوترهاي هرز

اواخر تيرماه وقت برگزاري مسابقه های كفتربازي هست. بازار آهن پایتخت کشور عزیزمان ایران و پشت بام هاي اطراف پایتخت کشور عزیزمان ایران از مكان هاي اصلي آن است.

معمولا در وقت مسابقه شخص مسابقه دهنده رفيق هايش را مي آورد تا كفترهاي هرز را از اطراف منزل اش جمع كند. بر اساس قانون كفتربازي، تنها كفترها بايد در حريم پشت بام منزل شركت كننده بنشينند و اگر جز اين باشد كبوتر هرز حساب مي شود و هيچ امتيازي هم ندارد. عبدي مي گويد: «پارسال كسي بود كه دوتا ميني بوس آدم آورده بود تا كبوتر هرزي هايش را جمع كنند. وقتي ٦٠٠ تا گرويي (كبوتر مسابقه دهنده) دارد معلوم است كه ١٠٠ تا هرز مي شود.»

عباس آقا كه سال هاست براي دوست و رفيق هايش داوري كرده و زير كاغذ قراردادهاي ارزش را امضا كرده با شنيدن اين داستان عصباني مي شود و مي گويد: «اين توهين به داوري است كه روي پشت بام ايستاده هست. اين كار بازي كردن با آبروي آن كفترباز قديمي هست. داور اگر داور باشد نبايد اجازه چنين كاري را بدهد.» عبدي دوباره از دل خاطراتش كفتربازهايي را بيرون مي كشد كه به هيچ قيمتي حاضر نيستند علاقه ارزش را كنار بگذارند. «من كفتربازي را مي شناسم كه پا ندارد و روي ويلچر كفتربازي مي كند. منزل يك طبقه اش در ميدان ونك هست. با ويلچر كنترلي روي پشت بام مي رود و ٥٠٠ تا كفتر را هوا مي كند. او فقط عاشق هست. »

روز مسابقه سخت تر از هميشه

«شب گروبندي وقت حمام زايمان كفتربازهاست» حاج عباس اين را مي گويد و نگاهي به بال و پر نورچشمي هايش مي اندازد. امسال قرار است چه اتفاقي بيفتد. پلك هايش پشت سر هم به هم مي خورند و نگاهش به مادري مي ماند كه قرار است فرزندش در مسابقه اي سخت در برابر چشم هاي مردم به مسابقه بنشيند. «بچم هم سالم به دنيا مي آيد يا مي ميرد. خودم طوريم نشه!؟»

هوا رو به تاريكي هست. حاج عباس به انتظار آخرين بازمانده پرواز امروز چشم به آسمان دوخته هست. يكي يكي صداي بگومگوي كبوترها از كنج قفس هاي ارزش مي آيد. شايد با هم دعوا مي كنند يا براي همديگر و روزهاي مسابقه خط و نشان مي كشند.

اخبار اجتماعی – اعتماد

واژه های کلیدی: آسمان | مسابقه | اخبار اجتماعی

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs